Yazdırmak için tıklayın Eposta Olarak göndermek için tıklayın Yorum Eklemek için tıklayın
FİLİSTİN TOPRAKLARI IV
30 Aralık 2014, Av. Reha TAŞKESEN
, Av. Reha TAŞKESEN

Okuyucuya Not: Temmuz 2014 ayı içerisinde İsrail’in Gazze bölgesine başlattığı harekat sadece kayıpları ve yıkımları bakımından değil siyasi sonuçları bakımından da önem arz etmiştir. O günlerde başlayan çalışmalarım çalışma hayatımızın da yoğunluğu bakımından yeni sonuçlanmış ve okuyucularımızın istifadesine sunulmuştur. Kopyalanamaz ve çoğaltılamaz. Kaynak gösterilmek suretiyle alıntı yapılabilir.

 
FİLİSTİN TOPRAKLARI (IV)
 
Filistin ile vedalaşıyor muydu, Mustafa Kemal Paşa? Döndü, atının yelesini okşadı. Atını Şeria’nın sularına sürdü1.”
 

Gelinen Nokta ve Geleceğe Yönelik Değerlendirme:

 
“Filistin Toprakları” üzerinde bugün üç devlet ve bir de parçalı yönetim (Filistin Ulusal Yönetimi/Birlik Hükümeti) yer almaktadır2.
 
İlginç olan husus ise; halen üzerinde Filistinlilerin yaşadıkları ve bir devlet kurmak için gayret gösterdikleri “Gazze Şeridi” ve “Batı Yakası” olarak adlandırılan toprakların “1967 Savaşı” öncesinde Mısır’a ve Ürdün’e ait olmasıdır.
 
Ne yazık ki; Filistinlilerin henüz kendilerine ait bir toprakları yoktur ve üzerinde yaşadıkları topraklar da sanki kendilerine (ödünç) olarak verilmiştir3.
 
Gelecekte ne olabilir sorusunun yanıtı da belki de geçmişte yer almaktadır. BM Genel Kurulu tarafından 1947 yılında kabul edilen karar (Filistin Yönetimi/Paylaşım ve Ekonomik Birlik Planı), bir “Hukuki Belgedir” ve de sürecin başlangıç noktasıdır4. Genel Kurul’da oylanan plan %72 çoğunlukla kabul edilmiştir5. Türkiye ve İran red oyu kullanırken; ABD, Fransa ve Sovyetler Birliği kabul ve İngiltere çekimser oy kullanmıştırlar.
 
Sonraki yıllarda birçok görüşme, toplantı yapılmış ve planlar hazırlanmıştır6. Bu çalışmaların sorunun çözümüne yönelik bir uluslararası hukuki zemin oluşturduğu söylenebilir. Bugün için henüz bir çözüm sağlanamamış olsa bile geleceğe yönelik çalışmaların da yine bu hukuki zemin üzerinden devam etmesi kabul gören bir anlayıştır.
 
Geleceğe yönelik çalışmalar bakımından birinci saptama, bu hukuksal zeminin varlığının ayırdına varmak olacaktır.
 
Bölge ülkelerinde genellikle tek adam/parti sistemleri etkin olmuştur. Ülkeler görüşme kanallarını açık tutmamış, uzlaşma ve çözüm üretme geleneğinden uzak bir anlayış sergilemişlerdir. Sorunları güç kullanarak çözme gayreti içerisinde olmuşlardır. Bu husus bölge ülkelerinin bir girişim başlatarak çözüm üretme imkanını da ortadan kaldırmaktadır. Kaldı ki; yukarıda işaret edildiği gibi BM tarafından alınmış kararlar ve çözüm için çerçeve oluşturacak bir mevzuat bulunmaktadır ve bölgedeki ülkelerin de bütün bunları yok sayarak girişim başlatmaları da doğru bir yaklaşım olmayacaktır. Sorun BM, ABD, AB, RF, ÇHC ve diğer birçok ülke tarafından da yakından izlenmektedir.
 
Dolayısıyla ikinci saptama, Filistin ile İsrail arasında bir sorun gibi görülüyor olmasına rağmen; başta BM olmak üzere bir çok uluslararası kurumun ve ülkenin de sorunun içerisine dahil ve yakından izlenen bir süreç olduğu gerçeğidir.
 
Ortadoğu coğrafyası 20nci yüzyılın başından bu güne değin barış, huzur ve istikrar kazanmamıştır. Bölge ülkelerinin demokrasi, insan hakları ve hukuk devleti anlayışına uygun bir yönetme/yönetilme geleneği bulunmamaktadır. Geride kalan 50 yıl içerisinde ise terör ve düşük yoğunluklu çatışma anlayışı bölgede egemen olmuştur. Genellikle etnik ve dini zeminde oluşan ayrışma ve bölünmelerin yol açtığı terör olayları ve çatışmalar binlerce insanın ölmesine ve yüzbinlerce insanın da ülke içinde yer değiştirmesine ve/veya ülke dışına göç etmesine neden olmuştur. Günümüz itibarıyla bu ayrışma ve bölünmelerin sona erdirilmesi bölge ülkelerinin önemli sorumluluğu olarak ortaya çıkmıştır/çıkmaktadır.
 
Terör örgütlerine destek vermek suretiyle siyasi sonuçlar elde etmenin mümkün olamayacağı, düşük yoğunluklu çatışmaların ise ülkelerin kaynaklarında zafiyet yaratacağı ve yeni düşmanlıkların oluşmasına yol açacağı göz ardı edilmemelidir.
 
Üçüncü saptama, bölgede ayrışma ve bölünme sürecinin durdurularak; demokrasi, insan hakları ve hukuk zemininde uluslararası kurumlar ve ilgili ülkeler ile birlikte çözüm üretme sürecine geçilmesi ve/veya barış, güven ve huzur ortamı sağlayacak sürecin hızlandırılmasıdır/geliştirilmesidir.
 
Bölgedeki bu olumsuz gelişmeler elbette sadece siyasi değil aynı zamanda yeni ekonomik, sosyal ve güvenlik sorunlarını da beraberinde getirmiştir. Sorunların boyutlarının büyümesi bölge ülkelerinin ve Türkiye’nin geleceğe yönelik her konuda önemli yeni sorunlar ile karşı karşıya kalmaları riskini ortaya çıkarmıştır.
 
Önemli ekonomik kayıplar yaşanmış, bölgedeki pazar koşulları ortadan kalkmıştır. Özellikle Türkiye’nin güneyinde devlet kontrolünün bulunmadığı (political vacuum) alanlar ortaya çıkmıştır.
 
Bölge ülkelerinde gerek ülke içerisinde ve gerekse ülke dışına önemli sayıda göç hareketleri yaşanmıştır. Bu göç hareketleri beraberinde yoksulluk ve yeni güvenlik sorunları da getirmek suretiyle devam etmektedir.
 
Göçler aynı zamanda etnik ve dini ayrışmanın da hızlanmasına ve etnik ve dini toplulukların belli bölgelerde yoğunlaşmasına neden olmuştur/olmaktadır. Bu da gelecekte yeni etnik/dini çatışmalara zemin oluşturmaktadır.
 
Ayrışmanın etnik/dini zeminde hız kazanması bölge ülkeleri arasında ve değişik sosyal gruplar arasında güven aşınmasına ve yeni güvenlik sorunlarının yaşanmasına da yol açabilecektir.
 
Dördüncü saptama, özel olarak Filistin sorunun ve genel olarak da bölgedeki sorunların sadece siyasi sonuçlar doğurmayacağı buna ek olarak yeni sosyal, ekonomik ve güvenlik sorunlarına da zemin oluşturacağı gerçeğidir.
 
Sonuç olarak;
 
“Filistin Davası” uzun soluklu bir sorun olarak varlığını devam ettirmektedir.
 
BM ve diğer uluslararası kurumların ve bölge dışı ülkelerin desteklediği/katkı verdiği çalışmalar henüz Filistinliler lehine bir kazanım sağlamamıştır. Ancak, bulunulan nokta itibarıyla uluslararası hukuk zemininden ayrılarak münferit çözüm arayışlarına girmek gibi bir anlayış da kabul edilebilir değildir.
 
Filistin tarafı parçalı bir görünüm içerisine girmiş, bir bütün olarak kendini temsil etme ve müzakereleri sürdürebilme imkanını kaybetmiştir.
 
Zaman içerisinde koşullar İsrail Devleti lehine gelişmiş ve İsrail bölgede durum üstünlüğü sağlamıştır. Bu üstün olma hali İsrail’in bir “Filistin Devleti” kurulması fikrine destek vermesinin de önünü tıkamıştır.
 
İsrail sağladığı bu durum üstünlüğü ile görüşmelerin devamlılığının da önünü kesmiştir. Orantısız güç kullanmak suretiyle Filistinlilerin (insan) haklarını ihlal eder bir noktaya gelmiştir. Yakın zamanda İsrail Parlamentosu tarafından gündeme getirilen ve İsrail Devleti’ni “etnik bir zemine” oturtma girişimi de ayrıca dikkat çekmiştir. Uyguladığı bu sertlik ve şiddet içeren politikası ile konuyu etnik bir zemine taşıma çabası İsrail dışında ve İsrail içinde tepki almaya başlamıştır7.
 
Bölge ülkelerinde “Arap Baharı” adı ile başlayan süreçler bu ülkelerde barış, huzur ve güven ortamının oluşmasına katkı sağlamamıştır. Aksine ülkelerde istikrarsızlık kalıcı hale gelmiş, ülkeler (düşük yoğunluklu) çatışma ortamına girmiş, kamu güvenliği ortadan kalkmış ve etnik/dini ayrışma süreci hız kazanmıştır.
 
Bu durum “Filistin Davasına” verilen desteğin aşınmasına ve gerilemesine neden olmuştur.
 
Gelişen bu koşullar Türkiye’nin geleneksel dış politikasında değişiklik yapmasına ve farklı yöntemler kullanarak özelde “Filistin Davası” genelde ise bölge sorunlarına çözüm üretme gibi anlayış geliştirmesine yol açmıştır. Ancak, bu çerçevede özellikle “Terör Örgütü Listesi” kapsamında adı geçen ve geçmeyen örgütler ile temas kurmak suretiyle girişimlerde bulunulması uluslararası toplum tarafından endişe ile karşılanmıştır.
 
Bölgede ortaya çıkan siyasi ve idari boşluklar Türkiye’yi sorumluluk almaya zorunlu kılmıştır.
Bütün bu gelişmeler gerek “Filistin Davası” ve gerekse bölge sorunlarının çözümünü kolaylaştırmak yerine sorunların boyutlarının da büyümesine neden olmuştur.
 
Sorunların sadece siyasi boyut ile sınırlı kalmayıp giderek sosyal, ekonomik ve güvenlik boyutlarına da intikal etmesi gelecek bakımından kaygı ve endişelerin artmasına yol açmıştır/açmaktadır.
 
Başta bölgedeki büyük ve önemli ülke konumunda bulunan Türkiye ile İsrail olmak üzere gerek “Filistin Davası” ve gerekse ortaya çıkmış olan diğer bütün sorunlar bakımından bölge ülkelerinin sağduyu ile hareket etmeleri ve geleceğe yönelik risk azaltıcı bir siyaset geliştirmeleri bölgedeki barış, huzur ve güven ortamı için kaçınılmaz bir zorunluluktur.
 
Bölgeye barış, huzur ve güven getirecek çalışmaların bölge ülkeleri ile birlikte ve başta BM olmak üzere uluslararası kurumlar ve bölge dışı güç merkezleri ile uyum içerisinde yürütülmesi en doğru yaklaşım olarak dikkate alınmalıdır.
 
 
 
Av. Reha Taşkesen
10.12.2014, Ankara
1 Mustafa Yıldırım, 58 Gün (Mustafa Kemal ile Filistin’den Anayurdun Dağlarına), S.101.
2 RT, Tarihte “Filistin Toprakları” Akdeniz ile Ürdün (Şeria) Nehri arasında kalan topraklar ile buna bitişik (komşu) topraklar olarak dikkate alınmaktadır. Konumuz itibarıyla bu topraklar üzerinde bulunan devletler; İsrail, Lübnan, Ürdün ile 2006 yılından itibaren Gazze Şeridi’nde (Gaza Strip) 25.01.2006 tarihinde seçimi kazanarak yönetimi ele alan Hamas Yönetimi ile Batı Yakası’nı (West Bank) yöneten Filistin Ulusal Yönetimi’dirler. Bu tarihten sonra Hamas Partisi ile Fatah Partisi arasında başlayan nüfuz mücadelesi 02.06.2014 tarihinde Mahmud Abbas başkanlığında “Birlik Hükümeti” (Unity Government) kurulana kadar devam etmiştir (BM, AB, ABD, RF, ÇHC, Hindistan ve Türkiye desteklemişlerdir). “Batı Yakası”, Ürdün/Şeria Nehri’nin batısı anlamında kullanılmaktadır. Gazze Şeridi (Gaza Strip) ve Batı Yakası (West Bank) “İşgal Edilmiş Filistin Toprakları” (Occupied Palestinian Territories) olarak adlandırılmaktadırlar.
3RT, Gazze Şeridi’nin Mısır tarafından işgal edilmesi 1948 yılında İsrail Devleti’nin kurulmasından hemen sonra olmuştur. 1948-1956 arasında el değiştiren topraklarda (Süveyş Kanalı Krizi sırasında İsrail tarafından işgal edilmiştir) Mısır’ın hakimiyeti 1967 Savaşı’na kadar devam etmiştir. Ancak, bütün bu süreç içerisinde Gazze Filistinlilerin idaresi altında olmuştur. Mısır hiçbir zaman bu bölgeyi ilhak etmemiş ve ancak “Filistin Davası” sonuçlanıncaya kadar askeri kontrol altında tutmayı esas almıştır.Batı yakası ile Doğu Kudüs’ün Ürdün tarafından işgal ve ilhak edilmesi ise yine 1948 yılında başlamış ve 1967 savaşına kadar devam etmiştir. 1948 Savaşı ile birlikte Ürdün’e ait Arap Lejyon Birliği Kudüs’teki Eski Şehir ve Ürdün/Şeria Nehri batı yakası ile Jericho, Bethlehem, Hebron ve Nablus şehirlerinde kontrolü sağlamıştır. Ürdün, 1950 yılında bölgeyi ilhak etmiştir. Bu karar “Arap Ligi” tarafından geçersiz ve hükümsüz sayılmıştır. İngiltere, Irak ve Pakistan ise kararı desteklemiştirler. İlhak kararı ile birlikte Ürdün’ün nüfusu 2 kat artmıştır.

 
4 BM Genel Kurul Kararı, Karar No: 181 (II), 29.10.1947, “Filistin’in Gelecekteki İdaresi”Ekonomik Birlik ile Paylaşım Planı (Plan of Partition With Economic Union)
Planının başlıkları fikir vermek bakımından aşağıda sunulmuştur:
Bölüm I, Anayasa ve Filistin’in İdaresi:
A.Manda İdaresinin Sona Ermesi, Paylaşım ve Bağımsızlık.
A.3.Bağımsız Arap ve Yahudi Devletleri ve Kudüs’ün Özel Uluslararası Yönetim Rejimi. Bu planın III. Bölümünde işaret edildiği gibi Manda İdaresi’nin sona ermesinde en geç 2 ay içerisinde ve her halde 01.10.1948 tarihine kadar plana uygun paylaşım sağlanmış olacaktır. Arap ve Yahudi Devleti ile Kudüs Şehri’nin sınırları II. ve III. Bölümlerde tanımlandığı şekilde tespit edilecektir.
B.Bağımsızlığa Hazırlık Çalışmaları.
C.(Bağımsızlık) İlanı.
D.Filistin’in Ekonomik Birliği:
E.Varlıkların Akibeti:
Bölüm II, Sınırlar:
A.Arap Devleti.
B.Yahudi Devleti.
C.Kudüs Şehri.
Bölüm III, Kudüs Şehri.
Bölüm IV, Ayrıcalıklar (Kaputülasyonlar).
EK-A, Ekonomik Birliğin Paylaşımı.
EK-B, Filistin Sorunu Özel Komitesi Tarafından Önerilen Sınırlar.

 
5 RT, 1945 yılında 51 (Türkiye dahil) üyenin katılımı ile kurulan BM’in, 29.11.1947 tarihinde yaptığı oylama sırasında üye sayısı 57’dir. Oylamaya 57 ülke katılmıştır. 33 üye KABUL, 13 üye RED ve 10 üye ÇEKİMSER, 1 üye DEĞİŞİKLİK İLE KABUL oyu kullanmıştır.
6 RT, Süreç içerisinde hazırlana planlar ve yapılan antlaşmalar:Rogers Planı 1969, Camp David Mutabakatı 1978, Israel-Egypt Barış Anlaşması 1979, Fahd Planı 1981, Reagan Planı 1982, Madrid Konferansı 1991, Israil–FKÖ Tanıma Mektupları 1993, Oslo Mutabakatı 1993/1995, İsrail ile FKO Arasında Otoritenin ve Sorumluluğun Devrine Hazırlık Sözleşmesi 1994, İsrail-Ürdün Barış Anlaşması 1994, Wye Nehri Memorandumu 1998, Sharm el-Sheikh Memorandumu 1999, Camp David Zirvesi 2000, Taba Zirvesi 2001, Arap Barış Girişimi 2002, Elon Barış Planı 2002 (İsrail Girişimi), Cenevre Mutabakatı 2003, Dolaşım ve Geçiş Sözleşmesi 2005, Fransa, İtalya, İspanya Ortadoğu Barış Planı 2006, Hamas–Fatah Uzlaşma Görüşmeleri ve Hamas-Fatah Mekke Sözleşmesi 2007, Kahire Mutabakatı 2011, Hamas–Fatah Doha Sözleşmesi 2012, Kahire Sözleşmesi 2012.
 

 
Fransız Parlamentosu Alt kanadı 02.12.2014 tarihinde (339/151) “Filistin Devletini” tanıyan bir karar almıştır. Ekim 2014 ayı içerisinde AB’de ilk tanıyan ülke olan İsveç’ten sonra İngiltere ve ispanya da tanıyan kararlar almışlardır. BM üyesi olan 135 ülke halen “Filistin Devletini” tanımışlardır. Ayrıca, BM İsrail’in 2016 yılı içerisinde “İşgal Edilmiş Filistin Topraklarından” 1967 sınırlarına çekilmesi konusunda bir karar taslağı üzerinde çalışmaktadır.
The Telegraph, Robert Tait, 02.12.2014
Başbakan Netanyahu (LİKUD Partisi) “kendisine karşı bir baskı uygulandığı gerekçesi ile” iki önemli bakanı (Yesh Atid Partisi Genel Başkanı Maliye Bakanı Yair Lapid ve Hatnuah Partisi Genel Başkanı Adalet Bakanı Tzipi Livni) kabineden uzaklaştırdı. Her iki parti de merkez partisi özelliği taşımaktadırlar. Başbakan Netanyahu’nun İsrail’in bir “Yahudi Milli Devleti” (Nation State of the Jewish People) olduğuna ilişkin yasa önerisi hükümetin dağılmasına ve 2015 yılının ilk aylarında yeni bir seçim yapılması ihtimaline yol açtı. Bu gelişme ile İsrail Devleti demokrasi, insan hakları ve hukuk devleti anlayışı ile yoluna devam etmek ya da ülkede bir Yahudi olmanın demokrasinin önceliğini ortadan kaldırmak suretiyle yoluna devam etmek gibi bir yol ayrımına gelmiş olacaktır. Aynı şekilde Araplar da ülkede ikinci sınıf vatandaş konumuna geleceklerdir.

 
 
[Bu yazı 1295 kez okundu]
Av. Reha TAŞKESEN

YAZARIN DİĞER YAZILARI: [57]
[21 Temmuz 2016] İVEDİLİKLE ... [26 Ocak 2016] EKONOMİDE GELİŞMELER (II) ... [11 Ocak 2016] EKONOMİDE GELİŞMELER (I) ... [28 Eylül 2015] İNSAN ONURU ... [18 Ağustos 2015] MEŞRUİYET ... [27 Temmuz 2015] YİNE FİKİR DEĞİŞTİRDİ ... [25 Haziran 2015] SÜLEYMAN DEMİREL DOKUZUNCU CUMHURBAŞKANI ... [26 Mayıs 2015] SEÇİMDEN SONRA ... [29 Nisan 2015] DÜNYANIN İSTİKAMETİ - 2 (III) ... [15 Nisan 2015] DÜNYANIN İSTİKAMETİ - 2(II) ... [18 Mart 2015] DÜNYANIN İSTİKAMETİ - 2 ... [22 Aralık 2014] FİLİSTİN TOPRAKLARI III ... [17 Aralık 2014] FİLİSTİN TOPRAKLARI II ... [12 Aralık 2014] FİLİSTİN TOPRAKLARI ... [30 Ekim 2014] DEMOKRASİ VE KALKINMA ... [29 Mart 2014] DÜNYANIN İSTİKAMETİ ... [2 Ocak 2014] BİLGE KİŞİ İLE SÖYLEŞİ ... [25 Aralık 2013] ÇILGIN TÜRK ... [30 Eylül 2013] SOLUKLAŞAN DEVLET SURİYE (V) ... [19 Eylül 2013] SOLUKLAŞAN DEVLET SURİYE (IV) ... [9 Eylül 2013] SOLUKLAŞAN DEVLET SURİYE (III) ... [2 Eylül 2013] SOLUKLAŞAN DEVLET SURİYE (II) ... [27 Ağustos 2013] SOLUKLAŞAN DEVLET SURİYE (I) ... [30 Haziran 2013] ÇATIŞMA ORTAMININ DEĞİŞEN KARAKTERİ ... [3 Ocak 2013] 2030 ... [20 Kasım 2012] İNŞA-İ HAK ... [5 Kasım 2012] İLERLE(ME)ME RAPORU ... [13 Eylül 2012] SUÇLULAR AYAĞA KALKSIN ... [27 Temmuz 2012] TORBA YASA AYKIRI DÜŞÜNCELER ... [4 Haziran 2012] TÜRK HUKUK KURUMU ... [2 Mayıs 2012] TÜRKİYE VE NATO ... [14 Nisan 2012] STRUMA VE HOCALI ... [12 Mart 2012] Devlet Sırrı Kavramı Ve Hukuk Devleti ... [22 Şubat 2012] OLAĞANÜSTÜ DÖNEM HUKUKUNUN GEÇERSİZLİĞİ ... [29 Aralık 2011] SONRAKİ TÜRKİYE VE YENİ YAKLAŞIMLAR ... [24 Aralık 2011] AVRASYA BİRLİĞİ ... [16 Ekim 2011] HUKUKUN HUKUKSUZLUĞU ... [16 Ağustos 2011] ASKERLER VE SİLAHLI KUVVETLER ... [10 Temmuz 2011] Yeni Anayasa Ve Savunma / Savunmaemekçileri ... [10 Haziran 2011] SEÇİM SONRASI ... [29 Mayıs 2011] Küresel Ceza Hukuku Uluslararası Ceza Mahkemesi ... [30 Nisan 2011] GELECEĞİ GÖREBİLME ... [1 Nisan 2011] Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk ... [10 Şubat 2011] HUKUK DEVLETİ ... [31 Aralık 2010] ANKARA ... [29 Kasım 2010] SİYASİ PARTİLERDE LİDER VE KADRO DEĞİŞİMİ ... [11 Kasım 2010] CUMHURİYET HALK PARTİSİ ... [29 Ekim 2010] BİRLEŞEBİLME/AYRIŞABİLME YETENEĞİ BARO SEÇİMLERİ ... [1 Ekim 2010] HALK OYLAMASI VE ALINAN DERSLER ... [27 Nisan 2010] NÜKLEER ENERJİ VE NÜKLEER SİLAH ... [15 Nisan 2010] ZAMANLAMA ... [12 Nisan 2010] HUKUK DOLU GÜNLER ... [24 Mart 2010] NEVRUZ ... [20 Mart 2010] 24 NİSAN ... [9 Şubat 2010] ÖZGÜR DÜŞÜNEBİLMEK ... [31 Ocak 2010] DEĞİŞİM VE HUKUK ... [16 Ocak 2010] DEĞİŞİM ...
Av. Reha TAŞKESEN
BU SITENIN ÖNCELIKLI AMACI Ülkede evrensel, çagdas ve toplumcu bir hukuk ve yönetim anlayisini egemen kilmak üzere,
HUKUKÇULAR VE SORUMLULUK DUYAN HERKES ortak akil üretebilecekleri, ortak tutum belirleyebilecekleri bir iletisim, paylasim ve tartisma ortaminda BULUSTURMAKTIR.
Yeni Yaklasimlar, ortak çalisma ürünüdür. Sitede yer alan yazilardan yazari sorumludur. Kaynak gösterilerek alinti yapilabilir.
Websitesi ile lgili sorulariniz için buraya tiklayin. Diger konularla ilgili sorulariniz için iletisim sayfasindan ilgili kisi ile irtibata geçebilirsiniz.
Yeni Yaklasimlar © 2016 - [ARENA YAZILIM] - E-Müvekkil Pro™