Yazdırmak için tıklayın Eposta Olarak göndermek için tıklayın Yorum Eklemek için tıklayın
Ülkemin Türk ve Kürt Tüm Analarına.
26 Ağustos 2012, Işıl ÖZGENTÜRK
, Işıl ÖZGENTÜRK

Bu pazar bütün önemli işleri başkalarına bırakıp bir masal cadısı olmaya karar verdim. Efendim, bir varmış bir yokmuş, çok eski zamanlarda bir Doğu ülkesinde bir hükümdar yaşarmış. Hükümdarın kaprisli, gösteriş meraklısı bir karısı ve henüz üç aylık nur topu gibi bir oğlu varmış. Her hükümdar gibi bu hükümdarın da hem dostları hem düşmanları pek çokmuş. Günlerden bir gün hükümdarın orduları düşmana yenik düşmüş. Düşman, hükümdarın ülkesine dörtnala girip ne var ne yoksa talan etmiş, erkekler kılıçtan geçirilmiş, kadınlara olmadık eziyetler yapılmış. Hal böyle olunca hükümdar ne yapsın, ordularının başında savaşmaya devam etmiş, taa ki, bir ok yüreğine saplanıp ölünceye kadar. Hükümdarın karısı da her şeyi kaybettiklerini anlayıp yükte hafif pahada ağır ne varsa toplayıp hızla saraydan uzaklaşmış.

Ama o da ne? Hükümdarın üç aylık oğlu altın beşiğinde her şeyden habersiz mışıl mışıl uyuyor. Az sonra düşman saraya girecek ve hiç kuşkusuz bu küçük yavru, babasının izini sürmesin diye öldürülecek. Mücevherlerini, altın tacını unutmayan annesi onu unutup gitmiş.

Hükümdar oğlunun bakıcısı çok olur ya, şimdi herkes canının derdinde, kimsenin onu gördüğü, onunla ilgilendiği yok, en genç bakıcı Morçiçekten başka. Morçiçek henüz on sekizinde bir kız. Saraya hükümdarın oğlunun doğduğu gün geldi. Gelir gelmez de çocuğun bakımıyla görevlendirildi. Şimdi o da bohçasını toplamış, bir an önce saraydan uzaklaşmaya çalışıyor. Uzaklaşmak istiyor ama içi de elvermiyor, son bir kez oğlana sarılmak, onu bağrına basmak istiyor. Üç ay masallar söyleyip uyuttu onu.

Aman tanrım, şuna bakın nasıl da mışıl ışıl uyuyor, nasıl da tatlı. Az sonra sarayın kapısı açılıp düşman askerleri içeri girdiğinde... Morçiçek bundan ötesini düşünemiyor bile, oğlanı kaptığı gibi sırtına vurup sarayı terk ediyor.

Yolu uzun zorluklarla dolu, üstelik Morçiçek henüz on sekizinde. Oğlanı doyuracak süt onda yok. Oğlanı sarıp sarmalayacak çul onda yok. Ama onda kocaman bir yürek var. Bilir ki, o pes etti mi bu yavrucak ya dağlarda kartallara yem olur ya da düşman kılıcıyla ikiye bölünür... Buna dayanamaz Morçiçek, buna dayanamaz. Dağ keçilerinden süt bulur, sarmaşık dallarından çullar dokur.

Günler günleri kovalar; Morçiçek, sonunda sırtında oğlan ülke dışına çıkmayı başarır. Orada bir dost evine yerleşirler. Morçiçek halinden hiç yakınmaz, oğlana saçını süpürge eder. Oğlan da en önce anademeyi öğrenir. Morçiçek, oğlan anadediği gün ağlar sevincinden. Çok ağlar.

Böyle sürüp gider. Gel zaman git zaman devran değişir. Hükümdarın karısı dostlarının yardımıyla düşmanı yener, yeniden tahta oturur. Bu arada sarayda bıraktığı oğlunun ölmediğini, Morçiçek adlı bir kız tarafından kurtarıldığını öğrenir. Hemen yola adamlar çıkarır, adamlar dağ taş arayıp Morçiçeki ve on yaşına gelen oğlanı bulurlar. Alıp saraya getirirler.

Saraya gelince hükümdarın karısı oğlunu ister. Morçiçek vermez,O benim oğlumder. Ben büyüttüm onu, karnını ben doyurdum, hastalandığında başucunda ben bekledim. Hükümdarın karısı bu sözler üstüne sinirlenir,O benim canımdan, o benim kanımdan, onu bana verdiye bağırmaya başlar.

Günler geçer, iş kadıya kalır, kadı da adaletiyle bilinen bir adamdır. Karar günü bütün şehir halkı meydanda toplanır. Kadı her iki kadını da dinler. Sonra bir tebeşir ister, tebeşiri alır, ortaya kocaman bir daire çizer. Dairenin tam orta yerine oğlanı yerleştirir. Kadınlara da emreder: Şimdi siz ikiniz oğlanın birer kolundan tutun!Kadınlardan biri oğlanın sağ kolunu, öteki sol kolunu tutar. Kadı devam eder:Şimdi de çizdiğim dairenin dışına çıkın ve ben başla deyince her biriniz kendinize doğru çekmeye başlayın! Kim oğlanı dairenin dışına kendi yanına çekmeyi başarırsa çocuk onun olacaktır.

Kadı bu açıklamadan sonra bağırır: Başla!Bu komut üzerine Morçiçek bir yandan, hükümdarın karısı öbür yandan oğlanın kollarından çekmeye başlarlar. Ama o da ne? Morçiçek birdenbire oğlanın kolunu bırakır, Böyle ikiye bölünecek, ölecek, varsın onun olsunder. Herkes donup kalır, soluklarını tutup kadıya bakarlar. Kadının yüzünde mutlu bir gülümseme belirir, tok bir sesle bağırır:

Çocuğu Morçiçeke verdim.

Kısadan hisse, buna siz karar verin.

(Cumhuriyet)

[Bu yazı 1270 kez okundu]
BU SITENIN ÖNCELIKLI AMACI Ülkede evrensel, çagdas ve toplumcu bir hukuk ve yönetim anlayisini egemen kilmak üzere,
HUKUKÇULAR VE SORUMLULUK DUYAN HERKES ortak akil üretebilecekleri, ortak tutum belirleyebilecekleri bir iletisim, paylasim ve tartisma ortaminda BULUSTURMAKTIR.
Yeni Yaklasimlar, ortak çalisma ürünüdür. Sitede yer alan yazilardan yazari sorumludur. Kaynak gösterilerek alinti yapilabilir.
Websitesi ile lgili sorulariniz için buraya tiklayin. Diger konularla ilgili sorulariniz için iletisim sayfasindan ilgili kisi ile irtibata geçebilirsiniz.
Yeni Yaklasimlar © 2016 - [ARENA YAZILIM] - E-Müvekkil Pro™