Yazdırmak için tıklayın Eposta Olarak göndermek için tıklayın Yorum Eklemek için tıklayın
Gücün hukuku adalet dağıtmaz
18 Aralık 2011, Mustafa TOKDEDE
, Mustafa TOKDEDE
Bize her şeyi yalan öğreten egemen ideoloji, yargı-hukuk-adalet kavramlarını da yalan öğretmiştir. Sanırım dünyada hukuku tanımayan ve sakız gibi nereye çeksen o tarafa uzayan maddeleri anayasasına almayan bir devlet yoktur. Biz de özenerek almış ve Anayasamızın ikinci maddesine koymuşuz. Bu madde ’’Türkiye Cumhuriyeti demokratik, lâik ve sosyal bir hukuk Devletidir’’ demektedir. Acaba devletler, anayasasında böyle yazıyor diye hukuk devleti oluyor mu, yoksa bu maddeler sadece anayasa metinlerinde mi kalıyor ona bakalım.
 
Hani şu medeni kanunu aldığımız İsviçre var ya, demokrasi hukuk konularında ağzını açtı mı mangalda kül bırakmayan. Kendisi Dünyaya ders verir ama konu yabancılar yasası oldu mu turşu ve perhiz birbirine karışır. Özellikle son iki yıldan beri, Nijerya’lı ilticacıların sayısı kabarınca bu ilticacıları bir daha geri dönemesinler diye özel uçakla geldikleri yerlere teslim ediyorlardı. Gönderilen ilticacıların bazıları ülkelerinde ölüyor veya öldürülüyor, dolayısıyla bu ölüm haberleri ele güne karşı İsviçre’nin pek hoşuna gitmiyordu. Zaten havaalanlarında uçağa binmek istemeyen yani ölüme gitmek istemeyen ilticacılarla polis arasında çıkan hır - gürler ekranlara yansıyordu. 2010 yılı Mart ayında Zürih havaalanında uçağa binmemek için direnen 29 yaşındaki Nijeryalı havaalanında ölmüştü. O günden bu yana demokrasi havarisi İsviçre Nijerya’ya ölüm uçuşlarını durdurdu.
 
Bir akşam haberinde Nijerya uçuşları tekrar başladı denince şaşkınlığımı gizleyemedim. Bu sefer ilticacılar uçakta zorluk çıkarmamaları için sıkıca bağlanabilecek ama uçakta ölmemeleri için doktor ve sağlık personeli verilecekti. O arada bir gazeteci merakla soruyor, ’’Peki bu özel uçuşlar İsviçre devletine pahalıya mal olmuyor mu?’’ Cevap yetkiliden sert ve kesin ’’Onlar burada kaldıklarında devlete daha pahalıya mal oluyor.’’  Yani Nijeryalı koyun canıyla uğraşırken, İsviçreli kasap et derdindeydi.
 
Düşünebiliyor musunuz, bu ülke, tarihe, 1949 yılında yapılan meşhur’’Cenevre Sözleşmesi’’ ile hayata geçirilen ’’İnsancıl Hukuk’’ anlaşmasına ev sahipliğini yapmış. Bu insancıl hukuk kurallarını BM üyesi bütün ülkeler imzalamış.
 
Ben hukukçu değilim ama kendi kendime soruyorum; bu nasıl hukuk, bunlar kendilerini aynı hukuk kuralları içerisinde savunacak paragraflar nasıl buluyorlar?
 
Sanırım bu sorunun yanıtı yine bir Avrupalıdan geliyor. ’’Bertold Brecht, Gesammelte Werke 12, Frankfurt am Main, S. 466’’ şöyle yazıyor. İnsanı öldürmenin çok çeşitleri vardır;
 
a) Karnına bir bıçak saplayarak
b) Ekmeğini kesip aç bırakarak
c) Ölümcül hastalığını tedavi etmeyerek
d) Yaşam koşulları kötü bir evde bırakarak
e) Kötü sağlık koşullarında çalışmaya zorlanarak
f) İntihar etmesini sağlayarak
g) Savaşa götürerek
 
Bunların çok azı bizim devletimizde yasaktır diyor.
 
Evet değerli okurlar bunların çok azı bizim dünyamızda, bizim ülkemizde yasaktır. Konu Avrupa’da yabancı olmak olunca, yapılan, çıkartılan kanunlar da düşmanca oluyor. Tıpkı Alman Bonn Üniversitesi ceza hukukçusu Prof. Günther Jakobs'un savunduğu “Düşman Ceza Hukuku’’ kavramında olduğu gibi. Nazi hukukçuların etkisinde kalan Jakobs, bundan yıllar önce bu kavramı kullanıyor ve ’’vatandaş ile düşman’’ ayrımına gidiyor. Eğer bir kişi gerçekten “düşman” olarak nitelendiyse, artık ona hak ve hukuklarını koruyan normlar değil, onunla mücadele eden onu yok etmeyi amaçlayan yasalar uygulanır diyor. Eğer bir toplum ayakta kalmayı düşünüyorsa, vatandaş ve düşman ayrımı yapmalıdır. Ne büyük talihsizlik ki bu görüş uzun süre Avrupa’dan Amerika’ya kadar rağbet görüyor.
 
                                   Önce düşman tespiti
 
Bugün Türkiye Cumhuriyeti kanun maddelerinde böyle bir paragraf olmasa bile uygulama aynen prof. Jakobs düşünceleri gibi oluyor. Siyasal iktidar önce düşmanı belirliyor. Düşman kim? Düşman; öncelikle Türk’e ne istiyorsan ben de aynısını istiyorum diyen Kürtler. Düşman; bu ezen ezilen düzenden memnun olmayıp düşüncesini yazan, çizen okullarda protestosunu yapan herkes. Düşman kim; açlığına yoksulluğuna, işsizliğine şükretmeyip haykıranlar. Düşman; siyasal iktidara biat etmeyip insan onuru ile yaşamak isteyenler.
 
Durum böyle olup düşman belirlendikten sonra sıra bu düşmana uygulanacak yasalara geliyor. Burada amaç adil ve demokratik yargılama usulleri değil. Burada amaç mantık felsefe, tez, anti tez, metafizik, diyalektik, gerçek yalan, biçimsel ussal hukuk değil. Burada amaç, düşmanı korkutacak, düşman tehlikesini ortadan kaldıracak yasalar yapmak. Burada amaç her şahsı örgüt üyesi yapmak, her düşünceyi, her protestoyu terör eylemi sıfatına sokmak. Burada amaç, kutsal devlet ve siyasal iktidarı koruma adına muhalifleri silindir gibi ezip geçmek.
 
Güçlüler Hukuku nasıl uygular
 
Peki, uygulama nasıl oluyor? Akşam Başbakan demeç veriyor, tehdit savuruyor, hedef gösteriyor, sabah polis kapıya dayanıyor. Yani burada suçluyu devletin başbakanı tanımlıyor ve tespit ediyor yine devletin polisi suçluyu özel yetkili mahkemelere teslim ediyor. Savcı iddianameyi polis tutanağına göre hazırlıyor. Mahkemeye düşen görev ise, herhalde, polisin teslim ettiği şahsı suçlu olarak kabul edip ceza vermek(!).
 
Şimdi size soruyorum ey mahkemeler ve yargıçları; Başbakan’ın bulunduğu bir toplantıda parasız eğitim isteyen öğrencileri 15 yıl istemiyle yargıladınız 19 ay zindanlarda tuttunuz sonra serbest bıraktınız. Ankara’da Hopa tutuklularını protesto eden 28 öğrenciyi tutukladınız. Terör örgütü üyeliği, örgüt propagandası yapmak, kamu malına zarar vermek, toplantı ve gösteri yasasına muhalefet, kasten yaralama gibi iddialarla yargıladınız. 6 ay zindanlarda beklettiniz büyük bir kamuoyu tepkisi alınca işi uzatamayıp serbest bıraktınız. Peki, ne değişti? Bunlar gerçekten Terör örgütü üyesi mi, yoksa demokratik hakları savunmak, iktidar karşıtı olmak bu suçlamalar için yeterli oluyor mu?
 
KCK operasyonu adı altında önünüze geleni topladınız. Son olarak 40 dan dan fazla Avukatı içeri aldınız. Peki, bu Avukatları bugüne kadar İmralı ile görüştüren, geçen konuşmaları bant kayıtlarına alan, yazılanları okuyan devlet değilmiy di? Bütün olanlar devletin bilgisi dahilinde olurken birden bire ne değişti? Bu tutuklamalar hangi hukukla açıklanabilir? Bugün Türkiye’de yaşananlar tıpkı feodalizmde kralın yasama-yürütme ve yargı gücünü bir bütün olarak elinde bulundurduğu dönemi anımsatıyor. Bu durumda totaliter rejimler gibi, düşünmeden, tartışmadan, muhakeme etmeden, yargılamadan, verilen buyrukları bir ödev duygusuyla yerine getiren tek tip ve özelleşen yargı ortaya çıkıyor.  
   
Zulmedenler de bir gün sanık sandalyesine oturabilir
 
Tıpkı Nazi SS subaylarından Adolf Eichmann gibi. Eichmann ikinci dünya savaşı sonrası milyonlarca Yahudi’yi toplama kamplarına toplayıp oradan da gaz odalarına gönderen ve kurşuna dizilme emrini vermekle yargılanır. Haziran 1962’de idam edilmeden önce kurulan mahkemede sakinliği ile dikkati çekerken bütün suçlamaları reddeder. Eichmann kendisini savunurken defalarca aynı sözleri tekrar eder. “ben sadece bana verilen görevleri yerine getirdim, yasaları uyguladım” Yani milyonlarca insanı toplama kamplarına göndermesi ve onların ölüm emrini vermesi onun için yasal bir şeydi, bir görevdi ve onun gözünde bu, yaptıklarını meşrulaştırmak için yeterliydi. Bütün davayı baştan sona kadar izleyen ünlü yazar, düşünür Hannah Arendt, Eichmann’ı izledikten sonra onun özel hayatını araştırır. Eichmann tam düşünülenin tersine cani ruhlu bir sapık değildir. Özel hayatında çok sakin, efendi, iyi bir eş, sevgi dolu bir baba, iyi bir komşu olarak nitelendirilir. O bir "memur" olarak, kendisinden istenen işleri titizlikle yerine getirmiş "iyi" bir insandır. Bu ifadelerden yola çıkan Hannah Arendt kötülüğün bir başka tanımını yapar. ’’Yap dediler yaptım, yasaları uyguladım’’ anlayışını, kendine ihanet edemeyen bu tarz insanların nasıl oluyor da devlet, asker, yargı gibi üst kabul edilen makamlarda kendilerini hiçe sayarak nasıl emre itaat ettiğini sorgular. Bunları, başarı ilkesi üzerine odaklanan çıkarına ters düşen hiç bir mantığı kabul etmeyen, bir üst göreve terfi etmekten başka amacı olmayan insanlar olarak ifade eder.
 
Açlığın kol gezdiği Dünyada Nijeryalı’nın nerede öldüğünün önemi yok
 
Okuduğunuz gibi 20 Ağustos 2007'de Beyoğlu Karakolu'nda polis kurşunuyla ölen Nijeryalı Festus Okey davası neticelendi. Festus Okey’i öldüren polis sadece 4 yıl iki ay hapis cezası aldı. Mahkeme başkanı bu cezanın bile paraya çevrilmesini istedi. İşte Nijeryalı’nın ekmek arama serüveni İsviçre’de veya Türkiye’de olması fark etmiyor. Senin değerin bu kadar, ya polis kurşunu ile öleceksin, ya da ölüm uçağına bineceksin. Zulüm etmenin de mutlaka bir yasası vardır. Bu yasayı egemenler en ince şekilde ve kendi kirli düzenlerini korumak için yapıyorlar. Egemenlerin yaptığı ve tanımladığı hukuk penceresinden bakarak, gerçek yaşamı ve kapitalist düzenin çelişkilerini görmek kavramak mümkün değil. Hukuku olan her ülke kanun karşısında insanlar eşittir der. Örneğin baklava çalmanın cezası neyse, kanun bir zengine bir yoksula da aynı şekilde uygulanır denir. Ama hayatın gerçeği böyle değildir, burada hukukun eşitlik savunması biçimsel ve soyut bir eşitliktir. Çünkü fakirin çocuğu baklava çalabilir, zenginin çocuğu buna gerek duymaz. İsviçre hukuku, Türkiye hukuku da işten atılan bir işçinin düşeceği sefaleti, sınırları aşıp İsviçre’ye kadar gelen bir insanın ekmek arayışında olduğunu düşünmez. Kanunun işten atılmayla ilgili hükümleri, izinsiz ülke topraklarında dolaşmanın cezası neyse onu uygularlar. Neticede bedeli yine fakir olan öder, zengin ekmek aramak için ülke ülke dolaşmaz, dolayısıyla ölümcül cezalar yine fakire düşer.
 
Peki, nedir bu hukuk,  neyi ifade eder, üstünlüğünü nereden alır, öyle söylendiği gibi bağımsız olup adalet dağıtır mı? İktidara hakim olan sınıf,  her ülkede kendi hukukunu dayatır ezilen sınıfın buna uymasını ister. Buna hukukun üstünlüğü denir. Kanun marifetleri ile insanların nasıl ’’düşüneceklerini’’ belirlemeye çalışırlar. Adaletsizliklerini gizlemek için, ’’hukuk devleti’’  teranesi, yargının bağımsızlığı sözlerini sık sık tekrar ederler. Oysa anayasamızda ki hukuk devleti ibaresi devletin kendini ve egemenlerin korunması için işletilir. Yönetilenlere hukuk güvenliği uygulanmaz, tıpkı Engin Ceber olayında olduğu gibi karakola canlı düşer ölü çıkarsınız.
Görüldüğü gibi hukuk ne adalet dağıtıyor ne de bu mümkün. Eğer servet ve statünüz varsa size göre hukuk da var. Eğitim, sağlık, başta olmak üzere devlet ve sosyal kurumlardan en iyi hizmetleri siz alırsınız. Yoksula da ’’yasa karşısında tüm yurttaşlar eşittir" sözü ile avunmak kalır.
[Bu yazı 1752 kez okundu]
BU SITENIN ÖNCELIKLI AMACI Ülkede evrensel, çagdas ve toplumcu bir hukuk ve yönetim anlayisini egemen kilmak üzere,
HUKUKÇULAR VE SORUMLULUK DUYAN HERKES ortak akil üretebilecekleri, ortak tutum belirleyebilecekleri bir iletisim, paylasim ve tartisma ortaminda BULUSTURMAKTIR.
Yeni Yaklasimlar, ortak çalisma ürünüdür. Sitede yer alan yazilardan yazari sorumludur. Kaynak gösterilerek alinti yapilabilir.
Websitesi ile lgili sorulariniz için buraya tiklayin. Diger konularla ilgili sorulariniz için iletisim sayfasindan ilgili kisi ile irtibata geçebilirsiniz.
Yeni Yaklasimlar © 2016 - [ARENA YAZILIM] - E-Müvekkil Pro™