Yazdırmak için tıklayın Eposta Olarak göndermek için tıklayın Yorum Eklemek için tıklayın
Martılarla Kargalar Arasında
28 Şubat 2011, Mine KIRIKKANAT
, Mine KIRIKKANAT

Yine gece geldim, İstanbul’a. Ama şehir, ama memleket, artık gündüzleri de karanlık. Hele şafak vakti, Latince bir deyişle yarı it, yarı kurtkaranlıkta, sansarın kapıyı çaldığı saatler…

Acaba aynı gezegenin, zaman içinde defalarca aynı yörüngeden geçtiği gibi bir burgu düzeni mi tarih?

Belki de benim geçmişim, tarihin tekrarlanacağı kadar uzadı ardımda… Havada, 1980’lerin başında soluğumu kesen, boğulmamak için terk ettiğim kokular var. Ciğerleri dağlayan kömürün kokusu. Dilleri bağlayan korkunun kokusu.

Daha da kötüsü, korkusundan, uçkurunu diliyle çözüp dominusa, yani efendiye sadakat bildirme yarışında laf ishali olanların ağız kokusuyla zehirli, hava…

***

Korkunun mazoşistlere zevk verdiğini herhalde bilirsiniz. Ama başkasına yönelik şiddetten duyulan dehşetin, kölelikten zevk alan domusluk, yani bendelikte orgazmı tetiklediğini, bilir miydiniz?

Stockholm sendromudiye anılan cellat sevdası, işte bu kölelik ruhu, aşağılanmaktan hoşlanmak duygusuyla açıklanır.

Arenaların yenilmez gladyatörlerini kırbaçlayan dominusun önünde dizlerinin bağı çözülüp hayranlık içinde sahip olunmayı arzulayan tinsel sapıklardır, bunlar.

Televizyon ekranında bile okunuyor gözlerinden, teslimiyetçi arzuları. Bir kubur kanalının çanak CEO’su… Çukur gazetelerde girinti çıkıntı yalamaktan yalama olmuş, yazarlıkta ar damarının tutmadığı dikişe diliyle tutkal atan pazarlamacılar… Azar oğlanları gibi dizilmişler güya sorguladıkları dominusun önüne; adamdan sayılıp muhatap alınmaktan, tuttukları çanaklara tükürük, tenezzül edilip laf atılmasından nasıl da mutlu, nasıl da domuslar!

Hayvanlar bunlardan daha onurludur. Çünkü ne sadist, ne mazoşist, özetle sapık değildirler. Azarlanmaktan, dövülmekten tat almazlar, acı duyarlar. Oysa onlar da boyun eğer güçlü olana, sahibine, sürü başına. Ama domine edilmişlikten haz damıtmazlar!

***

Benim evimin manzarası, karşımdaki evin damıdır. Bilirim ki ötesi, damdan ötesi denizdir. Martılar konar üstüne. Her biri yeni doğmuş kuzu büyüklüğünde, iri beyaz… Ve martıların olduğu her yere, kara kargalar da gelir. İlginç hayvanlardır kargalar. 100 yıldan fazla yaşar, bellekleri uzundur, denir. Neyi unutur, neyi anımsarlar bilemem, ama martılarla uzun bir husumet tarihleri olduğu kesindir.

Martılarla kargalar, İstanbul semalarında her yıl cenge tutuşurlar. Martılar daha cüsseli, ama daha hantaldır. Kargalar ise cüssedeki eksiğini manevra hızıyla giderir. İnsan gözlerinden ırakta, günlerce süren bu savaş, o yıl kentin Avrupa ve Asya yakasında, hangi bölgeye kimlerin hâkim olacağını belirleyen bir çöplük ihalesidir. Örneğin Kadıköy ve Moda’da iki yıldır kargalar daha kalabalık, sokakların nemasını onlar yiyor. Avrupa yakasında ve denizin üstündeki sayısal üstünlüğü ise yıllardan beri martılar koruyor!

İstanbul, İstanbul olduğu için değil, hatta hiç ilgisi yok; iki kıtayı ayıran denizlerin üstünde, iki kıtayı birleştiren insan safrası üzerine verilen bu yıllık savaşın sonucunu bilmek isterseniz, kuş pisliklerine bakın. Çünkü kuşlar da tıpkı insanlar gibidir, yaşadıkları çevreyi kirletirler. Martı pisliğinin çokluğu bölgede martıların egemenliğini gösterir, karganınki tersini…

***

Uğur Mumcu, Faşizm nedir? Sorusuna karşılık arayalım,yazıp, şöyle sürdürmüş:

Faşizm, sermayeci azınlığın silah gücüyle egemenliğinin sağlandığı bir diktatörlük çeşididir, der ve açıklama yaparız:

Faşizm, ekonomik liberalizmin siyasal liberalizm ile tamamlanmadığı ülkelerde söz konusudur. Yani sermaye her türlü devlet olanağı ile desteklenecek, düşünceler devletin gücüyle kısılacak. İşte burada faşizm başlar. Ve perde perde devam eder.*

Mumcu’nun bu saptaması 12 Nisan 1974’te Yeni Ortam’da yayımlandığından beri, sermaye ve sermayeyi besleyen devlet el değiştirdi, kısılan düşünceler aynı, sadece hapiste düşünen sayısı arttı. Perde perde iniyor karanlık.

Acaba kaçıncı perdedeyiz?

Martılarla kargalar arasında, hep kumrular mı telef olacak? Hiç güvercinler kazanmayacak mı bu savaşı?

***

*Ben, Uğur Mumcu’yum / Derleyen: Orhan Tüleylioğlu/um:ag yayınları, 2011

‘G’ NOKTASI

Peyami Safa’nın, 10 Ocak 1959 günkü Milliyet’teki Objektifköşesinden Aziz Nesin’e saldırdığı Bir Habisin Akıbetibaşlıklı yazısı: … Bu habis, Nâzım Hikmetten sonra Moskovaya kaçan Serteller’in gazetelerinde uzun zaman günlük yazılar yazmıştır. Bu habis, Bulgaristana kaçarken vurulan komünist Sabahattin Ali ile ortak olarak Marko Paşa adındaki komünist mizah gazetesini çıkarmıştır. Bu habis, hak ettiği 16 ay mahkûmiyetinden evvel, komünist faaliyetinden dolayı Bursaya sürgün edilmiştir…diye başlıyor ve benzer ihbarlarla tek sütun/tam sayfa sürüyordu.*

Bugün Aziz Nesin’in adı ve öyküleri yaşıyor. Peyami Safa’yı ne bilen kaldı, ne de anan.

Komünist yazılanı Ergenekoncu okuyun: Acaba bugünden kimler Aziz Nesin’lik, kimler Peyami Safa’lık yarınlara hazırlanıyor?

*Emin Karaca’nın Türk Basınında Kalem Kavgalarıkitabından alıntıdır/Bizim Kitaplar, 2008

İneğin yalakası,

kasabın bıçağını

yalarmış.”

ANONİM BİLGE

(Cumhuriyet 27.02.2011)
[Bu yazı 2165 kez okundu]
BU SITENIN ÖNCELIKLI AMACI Ülkede evrensel, çagdas ve toplumcu bir hukuk ve yönetim anlayisini egemen kilmak üzere,
HUKUKÇULAR VE SORUMLULUK DUYAN HERKES ortak akil üretebilecekleri, ortak tutum belirleyebilecekleri bir iletisim, paylasim ve tartisma ortaminda BULUSTURMAKTIR.
Yeni Yaklasimlar, ortak çalisma ürünüdür. Sitede yer alan yazilardan yazari sorumludur. Kaynak gösterilerek alinti yapilabilir.
Websitesi ile lgili sorulariniz için buraya tiklayin. Diger konularla ilgili sorulariniz için iletisim sayfasindan ilgili kisi ile irtibata geçebilirsiniz.
Yeni Yaklasimlar © 2016 - [ARENA YAZILIM] - E-Müvekkil Pro™